تاریخچه توسعه ایمپلنت دندان

منشاء ایمپلنت‌های دندانی را می‌توان به مصر باستان ردیابی کرد، جایی که استخوان‌های فسیل انسان حاوی ایمپلنت‌هایی به شکل دندان{0}}که با سنگ‌های قیمتی منبت کاری شده یا از طلا حکاکی شده بودند یافت شد که نشان‌دهنده اولین نمونه‌های اولیه ایمپلنت‌های دندانی است. تاریخچه واقعی ایمپلنت های دندانی در دهه 1930 با فورماگینی، یک محقق اولیه که بنیانگذار ایمپلنتولوژی مدرن به حساب می آمد، آغاز شد. با این حال، از آنجایی که کاربردهای بالینی در آن زمان به طور قابل توجهی از تحقیقات پایه پیشی گرفت، مشکلات متعددی از نظر بالینی به وجود آمدند و تکنیک کاشت هنوز{4}}در مرحله انحطاط قرار گرفتند. در دهه 1960، دانشمند سوئدی برانمارک، پس از ده سال تحقیق پایه و بالینی، برای اولین بار در سال 1965 نظریه "استئواینتگراسیون" را ارائه کرد که در کنفرانس بین المللی تورنتو در سال 1982 با عنوان "Osseointegration در دندانپزشکی بالینی" به رسمیت شناخته شد.

دندانپزشکی ایمپلنت در چین نسبتاً دیر شروع شد و از سال 1980 فقط در کتاب‌های درسی برنامه‌ریزی شده وزارت بهداشت برای کالج‌های پزشکی عالی گنجانده شد. در سال 1995، پروفسور ژانگ ژنکانگ، سردبیر--مسئول *Chinese Journal of Stomatology*، ریاست اولین سمپوزیوم ملی را بر عهده داشت. گروه ایمپلنت‌ها و پروتزهای دندانی، پایه‌گذاری توسعه سالم ایمپلنتولوژی دندان. در سال 2002، کمیته تخصصی ایمپلنتولوژی دندان انجمن دندانپزشکی چین تاسیس شد.