انتخاب نگهدارنده

هنگام انتخاب ریتینر، بیماران باید شرایط دندانی، نیازهای زیبایی، عادات سبک زندگی و توصیه های حرفه ای دندانپزشک خود را در نظر بگیرند. در حال حاضر، سه نگهدارنده متداول در عمل بالینی عبارتند از: نگهدارنده غشایی، نگهدارنده هالی، و نگهدارنده سیم لینگوال که هر کدام ویژگی های خاص خود را دارند. نگهدارنده های ممبران شفاف و راحت برای پوشیدن هستند و نیازهای زیبایی شناختی بیمار را به حداکثر می رساند، اما استحکام آنها نسبتاً کم است و طول عمر آنها معمولاً 1-2 سال است که نیاز به تعویض منظم دارند. نگهدارنده هالی محکم، بادوام، بسیار قابل تنظیم هستند و طول عمر بیشتری دارند. با نگهداری مناسب، آنها می توانند 3-5 سال دوام بیاورند، اما ظاهر آنها به اندازه نگهدارنده های غشایی از نظر زیبایی ظاهری دلپذیر نیست. نگهدارنده های سیم لینگوال به سمت لینگوال دندان ها ثابت می شوند و از بیرون کاملا نامرئی هستند. آنها احتباس قوی و پایداری دارند و نیازی به برداشتن آنها توسط بیمار ندارند، اما برای جلوگیری از ایجاد پلاک به مراقبت بیشتری در هنگام تمیز کردن نیاز دارند.

هنگام سفارشی سازی یک نگهدارنده شفاف، ضخامت باید انتخاب شود. ضخامت های متداول عبارتند از: نازک (0.05mm-0.8mm)، استاندارد (1.0mm) و ضخیم تر (1.5mm). نسخه نازک راحتی و دوام را متعادل می کند و برای بیمارانی که به دنبال راحتی بالا هستند مناسب است. نسخه استاندارد راحتی خوبی را با تثبیت و دوام قابل توجه ارائه می دهد. نسخه ضخیم تر در برابر سایش مقاوم تر است و ماندگاری بیشتری را ایجاد می کند و برای افرادی که در شب دندان قروچه می کنند مناسب تر است.